ناترازی برق در سال‌های اخیر به یکی از جدی‌ترین چالش‌های پیش روی صنایع بزرگ کشور تبدیل شده است.  هر ساعت توقف یا کاهش ظرفیت تولید می‌تواند بر اشتغال، درآمد، صادرات، ارزآوری، اجرای طرح‌های توسعه و حتی فعالیت صنایع وابسته اثر بگذارد. همین واقعیت، صنایع بزرگ را به سمت ایجاد ظرفیت‌های مطمئن‌تر و متنوع‌تر برای تأمین انرژی سوق داده است.

در این میان، خودتأمینی برق دیگر صرفاً به معنای احداث یک نیروگاه با سوخت فسیلی نیست. آینده تأمین انرژی، در گرو شکل‌گیری سبدی متنوع از منابع تولید برق است؛ سبدی که در آن نیروگاه‌های حرارتی، انرژی خورشیدی و سایر منابع تجدیدپذیر بتوانند متناسب با نیاز صنعت، در کنار یکدیگر قرار گیرند.

فولاد خوزستان با سرمایه‌گذاری در حوزه انرژی، از نیروگاه سیکل ترکیبی خلیج‌فارس تا حرکت به سمت توسعه نیروگاه‌های خورشیدی، در حال شکل دادن به چنین رویکردی است. پروژه‌های خورشیدی ۲۰۰ مگاواتی در بهبهان و گتوند، بخشی از این مسیر را نمایندگی می‌کنند؛ مسیری که با هدف افزایش تاب‌آوری شرکت در برابر نوسانات و محدودیت‌های شبکه است.

مزیت انرژی خورشیدی در اینجا فقط پاک بودن آن نیست. منبع تولید، تجدیدپذیر و در دسترس است، تجهیزات خورشیدی نیاز نسبتاً محدودی به تعمیر و نگهداری دارند و پنل‌ها نیز معمولاً عمر مفیدی در حدود ۲۵ تا ۳۰ سال دارند. این ویژگی‌ها باعث می‌شود سرمایه‌گذاری در انرژی خورشیدی، در نگاه بلندمدت بخشی از برنامه مدیریت هزینه و ریسک انرژی نیز باشد.

تنوع‌بخشی به سبد برق، از منظر توسعه صنعتی نیز اهمیت دارد. فولاد خوزستان برای حفظ تولید، تأمین نیاز صنایع نوردی، استمرار اشتغال، صادرات و ارزآوری و اجرای طرح‌های توسعه، به انرژی قابل اتکا نیاز دارد. هرچه منابع تأمین برق متنوع‌تر باشند، امکان مدیریت بهتر ریسک‌های ناشی از محدودیت یک منبع یا اختلال در شبکه افزایش خواهد یافت.

این حرکت همچنین می‌تواند فرصت تازه‌ای برای اشتغال‌زایی و توسعه توان مهندسی داخلی ایجاد کند. از طراحی و ساخت تجهیزات تا نصب، بهره‌برداری و نگهداری، توسعه انرژی خورشیدی می‌تواند زمینه فعالیت مجموعه‌ای از متخصصان، پیمانکاران و شرکت‌های داخلی را فراهم آورد و در کنار اولویت به‌کارگیری تجهیزات بومی‌سازی‌شده، به تقویت زنجیره فناوری کشور کمک کند.

برای فولاد خوزستان، حرکت به سمت انرژی خورشیدی را باید بخشی از یک نگاه بلندمدت دانست؛ نگاهی که در آن امنیت انرژی، پایداری تولید، توسعه، حفاظت از محیط زیست و تقویت اقتصاد ملی در یک مسیر قرار می‌گیرند.

تنوع‌بخشی به منابع انرژی، یعنی کاهش ریسک امروز و ساختن اطمینان بیشتر برای تولید فردا