به گزارش  چیلان ، حمله فروردین، فولاد خوزستان را در برابر آزمونی گذاشت که با شاخص‌های معمول تولید و فروش به‌تنهایی توضیح داده نمی‌شود؛ شرکت باید هم ظرفیت آسیب‌دیده را به مدار بازمی‌گرداند، هم اعتماد بازار را حفظ می‌کرد، هم فشار نقدینگی را مدیریت می‌کرد و هم اجازه نمی‌داد حادثه، افق توسعه را کوچک کند.

گزارش اخیر مدیرعامل فولاد خوزستان نشان می‌دهد که شرکت در این دوره فقط به ترمیم خسارت فکر نکرده، بلکه تلاش کرده از دل همان تهدید، یک ظرفیت مدیریتی تازه بسازد.

بازگشت تولید پس از بمباران، رشد ارزش بازار از ۳۷ هزار میلیارد ریال به بیش از ۶۰ هزار میلیارد ریال و اتکای هم‌زمان به صادرات‌محوری و مدیریت نقدینگی، تصویری از بنگاهی ارائه می‌دهد که بحران را بهانه توقف نکرده است.

وجه مهم این مسیر، پیوند میان بازسازی و تحول عملیاتی است. وقتی مدیرعامل شرکت از عبور از «بازسازی ساده» به سمت بهسازی هوشمند سخن می‌گوید، معنای اقتصادی آن روشن است: بازگشت به نقطه قبل کافی نیست؛ باید ظرفیت تولید، کیفیت محصول، بهره‌وری و تاب‌آوری زنجیره نیز ارتقا یابد.

حرکت به سمت محصولات پیشرفته‌ای مانند HBI، کاهش وابستگی به بازارهای سنتی، تقویت صادرات، مدیریت انرژی و حتی ایده‌هایی مانند ذخیره‌سازی گاز به‌صورت بریکت، نشان می‌دهد فولاد خوزستان در حال بازآرایی مدل کسب‌وکار خود است. اینجا فقط با یک شرکت فولادی روبه‌رو نیستیم که می‌خواهد دوباره تولید کند؛ با مجموعه‌ای روبه‌روییم که می‌خواهد جایگاه خود را در زنجیره ارزش فولاد از نو تعریف کند.

این مسیر بدون ظرفیت سازمانی ممکن نیست. تأکید بر «خرد جمعی» کارکنان، انتقال نیروهای متخصص به شرکت‌های تابعه مانند تافکو و سیمیدکو، توجه به زنجیره تأمین یکپارچه، مدیریت درهای باز، اخلاق حرفه‌ای و نقش روابط عمومی در پدافند رسانه‌ای، همگی از نوعی مدیریت راهبردی حکایت دارد که توسعه را فقط در کوره و محصول نمی‌بیند.

فولاد خوزستان برای خیز بعدی، هم به تولید نیاز دارد، هم به بازار، هم به سرمایه انسانی و هم به اعتماد سهامداران. پیام این گزارش، اگر از سطح خبر عبور کنیم، روشن است: فخوز پس از یکی از سخت‌ترین دوره‌های خود، در حال ساختن ظرفیت‌هایی است که می‌تواند آن را از مرحله ایستادگی به مرحله جهش برساند.