فولاد خوزستان در زنجیر خاموشی؛ وقتی قلب تپنده صادرات کشور زیر تیغ بی‌مهری می‌ایستد

در روزگاری که اقتصاد ایران بیش از هر زمان دیگری به ارزآوری، صادرات و حفظ ستون‌های صنعتی خود نیاز دارد، این پرسش با صدایی بلند و تلخ مطرح می‌شود: گناه شرکت فولاد خوزستان چیست؟ شرکتی که به‌عنوان قطب نخست صادرات فولاد کشور، نقش مستقیم در تأمین ارز، کمک به اقتصاد جامعه و حفظ جایگاه صنعتی ایران در منطقه دارد، چرا باید نه در اوج گرمای تابستان، بلکه در چله‌ی سرمای زمستان! با محدودیت‌های شدید برق و انرژی مواجه شود؟ خاموشی برای فولاد خوزستان، خاموشی یک کارخانه نیست؛ خاموشی بخشی از توان اقتصادی کشور است.

به گزارش چیلان ، نخستین زخم عمیق بر پیکره این شرکت، به شش‌ماهه‌ی ابتدایی سال ۱۴۰۴ بازمی‌گردد. از ابتدای سال محدودیت‌های شدید برق باعث شد فولاد خوزستان ۸۵۸ هزار تن تولید شمش فولادی را از دست بدهد؛ عددی که تنها یک آمار صنعتی نیست، بلکه معادل ۲۵ هزار میلیارد تومان درآمد از دست‌رفته برای شرکتی است که می‌توانست در همین بازه، بخش مهمی از نیاز ارزی کشور را جبران کند. این میزان خسارت، نه حاصل سوءمدیریت، بلکه نتیجه مستقیم سیاست‌های محدودکننده انرژی است.

در شرایطی که انتظار می‌رفت پس از عبور از نیمه نخست سال، ثبات بیشتری بر تولید حاکم شود، فشارها ادامه یافت. فولاد خوزستان با وجود زیرساخت‌های فنی، نیروی انسانی متخصص و بازار صادراتی فعال، ناچار شد هزینه‌ای سنگین را بپردازد؛ هزینه‌ای که مستقیماً به اقتصاد ملی تحمیل شد. *هر تن شمش تولیدنشده، یک فرصت ازدست‌رفته برای صادرات و ارزآوری بود؛ فرصتی که به سادگی خاموش شد*

بخش دوم این روایت تلخ، از ۲۹ آبان‌ماه ۱۴۰۴ آغاز می‌شود؛ زمانی که محدودیت ۳۲ درصدی گاز به این مجموعه تحمیل شد. نتیجه این تصمیم، افت روزانه ۳۵ درصدی تولید آهن اسفنجی بود؛ معادل ۵۵۰۰ تن کاهش تولید در هر روز. این افت، به‌طور مستقیم به کاهش ۱۰۰ میلیارد تومان درآمد روزانه انجامید؛ رقمی که نشان می‌دهد هر روز محدودیت انرژی، چگونه به ضربه‌ای جدی بر پیکره اقتصاد صنعتی کشور تبدیل می‌شود.

این محدودیت‌ها نه‌تنها زنجیره تولید فولاد خوزستان را مختل کرد، بلکه برنامه‌ریزی تولید، تعهدات فروش و اعتماد بازارهای صادراتی را نیز تحت تأثیر قرار داد. در صنعتی که ثبات و تداوم تولید حرف اول را می‌زند، چنین نوساناتی می‌تواند جایگاه بین‌المللی یک شرکت و حتی کشور را تضعیف کند؛ آن هم در شرایطی که رقبای منطقه‌ای با تمام توان در حال تصاحب بازارها هستند.

اما اوج این وضعیت تأسف‌برانگیز، از اول دی‌ماه ۱۴۰۴ رقم خورد؛ جایی که محدودیت شدید ۵۰ درصدی برق نسبت به دیماند قراردادی اعمال شد.” پیامد این تصمیم، کاهش روزانه ۵۰۰۰ تن تولید شمش فولادی بود؛ معادل ۲۱۰ میلیارد تومان درآمد ازدست‌رفته در هر روز. این در حالی است که این محدودیت جدید، جدا از خسارات سنگین نیمه نخست سال و همان ۸۵۸ هزار تن افت تولید و ۲۵ همت زیان مالی است که پیش‌تر بر این شرکت تحمیل شده بود.

در نهایت، آنچه امروز پیش روی ماست، فقط گزارش اعداد و ارقام نیست؛ بلکه روایت بی‌توجهی به یکی از مهم‌ترین بازوهای اقتصادی کشور است. فولاد خوزستان، نماد تولید، صادرات و ارزآوری است و خاموشی آن، خاموشی امید به تقویت اقتصاد ملی در شرایط سخت کنونی. پرسش همچنان پابرجاست: در این نبرد نابرابر، گناه فولاد خوزستان چیست که باید تاوان کمبودها را با کاهش تولید، زیان مالی و تهدید جایگاه ملی و بین‌المللی خود بپردازد؟